Çaresizlik çok kötü bir duygudur. Neye benzer biliyor musunuz? Hem odada kalayım, hemde çıkıp kapıyı kilitleyeyim... Mantığı gibi!
Allah vergisi bir yeteneğe sahibim bin şükür, nereye düşsem gökten atılan taş misali, orada hemen bir yaşam alanı yaratırım kendime, bunu galiba atalarımdan gelen genlere borçluyum, yörük kızı idi annem... Bir yörük kadınının sahip olduğu her şeye sahipti, titizdi, becerikli idi, ailesinin yanında mutlu olurdu. Çok arkama bakmam, arkada bıraktığım her şey bitmiştir nazarımda...
Bunları niye mi anlatıyorum, galiba konumuzu "ÇARESİZLİK" olarak seçtiğim için, yazarken bile daldan dala anlatma huyumu es geçmiyorum. Kusura bakmayın, insanoğlu böyledir işte, HUY ÇIKAR CAN ÇIKMAZMIŞ o hesap işte..
Şu anda Türkiye'nin gündemi ve görüntüsünde ÇARESİZLİK HAKİM üzülerek söylüyorum. İyi de ne şiş yansın, ne de kebap diye düşünürsen, o kebabı yiyemezsin... Şiş yanacak, kebap pişecek, sen de oturup afiyetle yiyeceksin...
Çaresizlik o kadar derin bir kuyudur ki, içine düşüp de çıkamayacağını anladığında, birden bire onu sevmeye başladığını görürsün. Bunun için de içten içe kendini inandırır ya da kandırırsın.
Ya ümitsizsiniz, ya da ümit sizsiniz. Ya çaresizsiniz, ya da çare sizsiniz." Behçet Necatigil böyle demiş, yani herşey senin elinde!
Dinleyeni olmadığından değil anlayanı olmadığından sessizleşir insan, belki de bizi tam da bu hale getirmek istiyorlar. Belki de bizden tam da istedikleri budur. Oysa anladığın anda Özgürleşe de bilirsin aynı zamanda, gerçek asi bir savaşçı değildir; o tam da senin anlayan bir insandır.
İnsanın iradesini kaybetmemesi gerekir, Haksız güç insanı zalim yapar, güçsüz hak ise çaresiz... Onun için Konfüçyüs'ün dediği gibi...
YA BİR YOL BUL, YA BİR YOL AÇ YA DA YOLDAN ÇEKİL...
