Ana Sayfa

berlinturkbanner

berlinturkbanner

Murat Kubat

Murat Kubat  |  BERLIN

muratkubat4@gmail.com

YAZARIN TÜM YAZILARI

Arakan Avrupa’nın neresinde?

Onlar sessiz sessiz ölüyor, dünya izliyor.

Gözleri kan ağlıyor, dünya sırtını dönüyor.

Korkudan tir tir titriyorlar, dünya başka bir havada.

Evleri yakılıyor, yıkılıyor, dünya umursamıyor.

Kadınlara ve kızlara her türlü kötülük reva görülüyor, dünya hiç oralı olmuyor.

Bu nasıl bir dünya?

Bu nasıl bir düzen?

Bu nasıl bir sistem?

Onların ne sağlık, ne eğitim, ne seyahat ne başka bir hakları var.

Zalimlere göre onların yaşamaya dahi hakları yok.

Bu sebeple ellerindeki son hakları olan yaşam hakkına da kastediyorlar. Hem de acımasızca.

İnsanca ve inançlarını yaşamaları çok görülüyor.

Savunmasız insanlar kendilerini bu zulmün, bu ateşin ortasından çıkaracak bir elin uzanmasını bekliyor. Ama nafile.

Telefon görüşmeleri, açıklamalar, kınamalar, toplantılar vs. vs.

Güçlüler vicdansız, vicdanlılar güçsüz.

Bir video izledim sosyal medyaya düşen.

Zulmün acı ve acımasız sonucuna dair.

Görmez olaydım.

İzlemez olaydım.

İnsan insana bunu reva görür mü?

İnsan insana bunu yapar mı?

Elindeki kesici aletle vuruyor vuruyor vuruyordu, yerde yatan, eli bağlı, savunmasız ve çıplak olan kişiye.

Gerisini ne siz sorun, ne ben anlatayım.  

Belli ki merhamet yoktu, vicdan kayıptı bunu yapan, bunu yaptıran, insan görünümlü yaratıklarda.

Bu acının bize yansıyan küçük bir kısmıydı.

Allah bilir, ne acılar yaşandı o hafta, o anlar.

Ne feryatlar yükseldi arşı âlâya.

Dünya işitmedi, işitmek istemedi; fakat bir işiten vardı mutlaka.

Yapılan açıklamalara göre bir hafta içerisinde iki, üç bin insanı katletmişler.

İçeriden alınan bilgiye göre ise bu sayının çok daha üzerinde olduğu ifade ediliyor.

İslam der ki; bir insanı yaşatmak tüm insanlığı yaşatmak gibidir. Onlar ise insanlığı(mızı) öldürüyorlar.

Bazı fotoğraflar dolaşıyor, Arakan’daki son olayla ilgisi olmayan. Üstelik bu fotoğrafları bakanlar, belediye başkanları yayınlıyor, son olaylara aitmiş gibi. Daha hassas davranılmalı elbette.

Diğer taraftan olan olaylara dair fotoğraflar dökülseydi önümüze, sanırım insanlıktan topyekün istifa etmemiz icap ederdi.

Arakan’da sessiz bir soykırım gerçekleşiyor, tüm dünyanın gözü önünde.

Mazlumlar acılarını bağırlarına basıyor.

İnsanlık ölürse geride ne kalır Allah aşkına?

Şu dünyada insanlıktan daha önemli, daha öte ne olabilir?

Arakanda;

Bir çocuğun gözündeki korkuyu gördüm.

Bir kadının yüzündeki tarifsiz acıyı, bir ihtiyarın gözünde kaybolan umudu gördüm.

Çaresizliğimizi gördüm.

Yetersizliğimizi hissettim.

Evler ve köyler yakılıyor. İnsanların mallarına el konuluyor. Kadınlara olmadık işkence ediliyor.

Onlar devletsiz, vatansız, sahipsiz, kimsesiz, yalnız, savunmasızlar.

13 yaşındaki Arakanlı Tasnim. Gözleri önünde babasının katledilişine şahit olmuş, 15 kişi tarafından tecavüze uğramış.

Bir çocuğun gözündeki korku, bir ihtiyarın bakışlarındaki bitmişlik, bir kadının yüzündeki acı.

Ve gazetelere baktım, Arakan’daki acı sayfalarında yer almış mıdır diye.

Binlerce insanın acımasızca öldürüldüğü, on binlerce insanın yerlerinden sürüldüğü bu soykırıma dair bir haber bulabilir miyim diye.

Tamam, büyük bir haber beklemiyordum; lakin ufak da olsa görülmeli değil miydi?!

Hakikaten Arakan Avrupa’nın neresine düşer?

Şunu unutmayalım: İnsanı insan yapan vicdanıdır. Vicdanını kaybedenin kazanacağı birşey kalmaz.  

Murat Kubat